Sünneti yapan bir cellâtsa, kirve de onun ortağıdır. Babadan, amcadan ve dayıdan kirve olmaz. Eski dönemlerde sünnette lokal anestezi olmadığı ve psikolojik destek sağlanmadığı için, çocuğu mutlaka bir kişinin kucaklayarak tutması gerekirdi. Bu kişinin de ailenin dışından birisi olması gerekirdi. Herhangi biri kirveliği kabul etmekte zorlanacağı için, o kişi "kirve baba yarısıdır” şeklinde onore edilmiştir.

Kirve hiç acımadan çocukları kucaklayıp elleriyle bileklerini tutarak sünnetçinin işini kolaylaştırdı. Artık çocukların sünnetinde bu tip bir uygulamaya ihtiyaç kalmamıştır. Fakat geleneksel olarak, inancın bir gereği olarak çocuğun yanında bulunabilir ve ona destek olabilir.